Με απόφασή του ημερομηνίας 9 Ιουνίου 2026 (Πολιτική Έφεση 25/2020), το Εφετείο Κύπρου επιβεβαίωσε ότι η ύπαρξη απαιτήσεων του πωλητή για κοινόχρηστα ή άλλες συναφείς οφειλές δεν αποτελεί νόμιμο λόγο άρνησης μεταβίβασης ακινήτου, όταν οι υποχρεώσεις αυτές δεν προβλέπονται ρητά στη σύμβαση πώλησης ούτε συνιστούν προϋπόθεση που θέτει η σχετική νομοθεσία.
Η υπόθεση αφορούσε εταιρεία ανάπτυξης γης, η οποία αντιτάχθηκε στη μεταβίβαση ακινήτου στον αγοραστή, προβάλλοντας ότι εκκρεμούσαν σημαντικές οφειλές για κοινόχρηστα, φόρους και άλλα έξοδα. Ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας απέρριψε την ένσταση και προχώρησε στη μεταβίβαση, κρίνοντας ότι το τίμημα αγοράς είχε εξοφληθεί και ότι πληρούνταν οι νόμιμες προϋποθέσεις του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου.
Το Εφετείο επικύρωσε την απόφαση, υπογραμμίζοντας ότι οι απαιτήσεις του πωλητή για κοινόχρηστα αποτελούν ιδιωτικές χρηματικές διαφορές, οι οποίες πρέπει να διεκδικούνται με ξεχωριστή πολιτική αγωγή και δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μέσο παρεμπόδισης της μεταβίβασης της κυριότητας. Παράλληλα, έκρινε ότι δεν συνέτρεχε λόγος εξέτασης των ισχυρισμών περί αντισυνταγματικότητας των σχετικών νομοθετικών διατάξεων, καθώς αυτοί δεν επηρέαζαν την έκβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης.
Η απόφαση επιβεβαιώνει τη διάκριση μεταξύ των συμβατικών προϋποθέσεων που απαιτούνται για τη μεταβίβαση ακινήτου και των ανεξάρτητων χρηματικών αξιώσεων που ενδέχεται να υφίστανται μεταξύ πωλητή και αγοραστή, παρέχοντας σημαντική καθοδήγηση για την εφαρμογή του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου.
Σύνδεσμος για την απόφαση εδώ
