Σε υπόθεση απαίτησης απόδοσης περιουσίας μεταξύ συζύγων, το Ανώτατο Δικαστήριο στις 22 Απριλίου, 2020, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, επανέλαβε το δικαστικό προηγούμενο στην Ορφανίδης: «Όπως υποδείχθηκε στη θεμελιακή υπόθεση Ορφανίδη ν. Ορφανίδη (1998) 1 ΑΑΔ 179αφετηρία αποτελεί η διαπίστωση των περιουσιακών στοιχείων των συζύγων κατά τον χρόνο του γάμου και ακολουθεί η διαπίστωση της αύξησης (αν υπάρχει) μέχρι του χρονικού σημείου της διάστασης και σε τρίτο στάδιο εξετάζεται η προέλευση της αύξησης αυτής και η συνάρτηση της με τη συνεισφορά του ετέρου των συζύγων.  Στην ίδια απόφαση υποδείχθηκε περαιτέρω ότι «η αύξηση, η οποία υπόκειται σε διανομή, δεν είναι η αξία των περιουσιακών στοιχείων του ιδιοκτήτη συζύγου, αλλά η καθαρή αξία της περιουσίας του η οποία ανευρίσκεται μετά από συνυπολογισμό των περιουσιακών του στοιχείων αφενός και των χρηματικών του υποχρεώσεων αφετέρου

«Είναι σε αυτά τα νομικά πλαίσια που κινήθηκε το πρωτόδικο δικαστήριο με αναφορά στα επιμέρους περιουσιακά στοιχεία του εφεσίβλητου, για να καταλήξει ότι η μαρτυρία της εφεσείουσας, σε ότι αφορά το ζήτημα της αύξησης της περιουσίας του εφεσίβλητου, ήταν ανεπαρκής.»

Αυτούσια η απόφαση εδώ